Zuster Lieve, wie bent u eigenlijk?

Ik ben Lieve Stragier, de nicht van E.H. Antoon Stragier die hier in Meulebeke woont. Ik ben van Wevelgem afkomstig. Ik ben 41 jaar. Ik ben missionaris en werk reeds 9 jaar in Mongolië.

Hoe bent u in Mongolië terecht gekomen zuster Lieve?

Ik ben onderwijzeres. Ik heb een jaartje les gegeven in Wevelgem en ik ben toen binnen gegaan bij de 'Zusters van de Jacht' in Heverlee. Mijn eerste missiepost was de Filippijnen. Daar heb ik 8 jaar geleefd en gewerkt. Toen men in 1995 enkele zusters vroeg om naar een nieuwe missiepost in Mongolië te gaan, ben ik naar daar vertrokken.

Is het moeilijk om daar als Vlaming te leven?

Het Mongools is een heel moeilijke taal, zowel om te spreken, te lezen en te schrijven. Toch proberen wij als missionarissen de taal zo goed mogelijk te kennen om met de mensen te kunnen meeleven. Het voedsel is ook wel anders dan bij ons: veel schapenvlees. Vooral het klimaat is helemaal anders: in de zomer heel warm, in de winter bar koud (tot 50 graden onder nul).

Hoe wonen de mensen daar?

Mongolië telt 2,4 miljoen inwoners. Daarvan woont er een groot deel (een derde of 800.000) in de hoofdstad Ulaanbaatar. De rest woont verspreid over dat immense land. De mensen in de hoofdstad leven meestal in woonblokken. Ook wij wonen met de zusters in zulke 'appartementen'. De mensen op de buiten verblijven in tenten. Het zijn immers nomaden die rondtrekken met hun dieren en die zich dus veel verplaatsen.

Welk werk doet u daar zuster?

Een van de grote problemen in de hoofdstad zijn de straatkinderen: de 'rioolkinderen'. Heel wat kinderen lopen weg van huis omdat hun ouders drinken of omdat ze mishandeld worden. Omdat het zo koud is, wonen zij in de ondergrondse tunnels waar de buizen van het warm water door lopen. Het is daar wel heel ongezond en gevaarlijk.

Wat kunt u doen voor die kinderen, zuster Lieve?

Elke woensdag brengen wij eten naar hen. Zo hebben wij een beetje contact. We leren elkaar wat kennen. Als ze dat willen, kunnen zij bij ons in een tehuis komen wonen. Momenteel wonen er 120 van deze kinderen tussen 2 en 20 jaar. We leren hen lezen en schrijven zodat zij later meer kans hebben op werk.

Wat doet u daar als missionaris?

Wij mogen in ons tehuis geen godsdienst geven. Vroeger stond Mongolië immers onder communistisch bewind. Wat wij doen, is tussen deze mensen leven en hen helpen. Na een tijdje vragen zij ons: 'Waarom doet u dat?'. Dan zeggen wij zoals Jezus zei: 'Kom en zie!'. Dan vertellen wij hen over Jezus die ook uit liefde onder ons is komen wonen. Zo zijn er momenteel 186 mensen die zich lieten dopen en christen geworden zijn.

Heeft u daar een kerk?

Sedert vorig jaar hebben wij een kerk, gebouwd in de vorm van een tent. Het is geen kerk zoals bij ons. Het gebouw dient ook om zieken te verzorgen en om bijeenkomsten te houden...

Met hoeveel missionarissen bent u in uw gemeenschap in Ulaanbaatar?

We zijn met zes zusters, waarvan twee Belgen. De andere zusters zijn Congolezen en Filippino's. Naast onze gemeenschap zijn er in Mongolië ook nog paters Scheutisten en Salesianen. Verder ook zusters van Moeder Teresa en enkele Koreaanse priesters en religieuzen.

Zuster Lieve, van harte bedankt. We zullen u niet vergeten. Komende missiemaand zullen we ook voor u sparen.